تاریخچه و قوانین بوکس

بوکس

بوکس یا مشت زنی یکی از رشته‌های ورزش رزمی است، که در آن دو نفر با ضربات مشت در دو نوع آماتور و حرفه ای، با یکدیگر مبارزه می کنند.

مختصری از ورزش و اصول بازی:

در ورزش بوکس نیروی بدنی و استفاده از تکنیک دارای اهمیت بسیاری است و به جهت طبیعت خاص این ورزش ، افرادی که دارای عادتهای روانی جنگجویی و مبارزه طلبی می باشند به آن روی می آورند. در این ورزش شهامت و قدرت زیاد مورد نیاز است و تکنیهای آن شامل عملکردهای سریع و عکس العملهای فعال
می باشد.
ورزش بوکس در راند های 3 دقیقه ای و با کنترل دقیق داور وسط در داخل رینگ انجام می شود . هدف طرفین مبارزه گرفتن امتیاز بوسیله وارد کردن ضربات و به زانو درآوردن حریف می باشد . امتیاز به ضربات کوبنده ای تعلق می گیرد که با مشت بسته بوسیله هر کدام از دستها به طرفین سر، صورت و یا تنه در بالای کمر اصابت نماید.

تاریخچه ورزش بوکس:

هیچ وقت تاریخ دقیقی از شروع ورزش بوکس یا مشتی زنی دراختیار نبوده ولی چیزی که مشخص است قدمت این ورزش در روم باستان است جایی که مشت زن ها برای مبارزه از دستکش های چرمی که بروی آنها سنگ و فولاد مجهز شده بود، استفاده می کردند. با این دستکش ها در پایان مبارزه، بطور قطع یک نفر کشته شده زمین مبارزه را ترک می کرد.
این مبارزات رومی بعدها در المپیادهای باستان منسوخ شده و دستکش های چرمی محکم جایگزین آن دستکش های سنگی و سیمی شد. مسابقات رسمی ورزش بوکس در 677 سال قبل از میلاد حضرت مسیح و در 23مین بازی المپیک اولین رقابت های خود را آغاز کرد که در پایان بوکسور اهل سمیرنا بنام ابراستوس به مقام قهرمانی رسید. در قرن 18، سن برنادن یک کشیش ایتالیایی ورزش بوکس را که تقریبا فراموش شده بود برای جایگزینی مسابقات شمشیربازی که تلفات زیادی را داشت دوباره احیا کرد.
ورزش بوکس روز بروز در حال پیشرفت بود و در سال 1890 توسط مارکیز کوئینزبری قانونمند شد و برای مبارزان استفاده از دستکش بوکس الزامی شد و اولین مسابقات با قواعد و قوانین جدید در سال 1892 بود، جایی که در پایان جمس می کوربت به مقام قهرمانی رسید.

تاریخچه بوکس در ایران

معروف است که هوارد باسکرویل از آمریکا که به مدیریت کالج آمریکائی در رضاییه منصوب شده بود، نخستین کسی است که ورزش بوکس را به ایران آورد. او بعدها با مشروطهخواهان ایران همراه شد و در جریان جنگی کشته شد.
سالهایی که صنعت سینمای ایران ترقی کرد جوانان روی پرده سینما این ورزش را دیده و با خود تمرین میکردند چند نفری هم که در آن سالها به خارج برای تحصیل رفته بودند به این ورزش آشنا شدند. در سالهای 1314 یک نفر مهندس چکسلواکی موسوم به فایت که مامور ایران در کمپانی اشکودا در تهران شده بود وارد ایران شد.
فایت یکی از قهرمانان معروف سنگین وزن اروپا بود و چندین سال قهرمان اروپا بود و یک بار هم ماکس شملینگ آلمانی را مغلوب کرده بود. چند نفر از علاقه مندان در آن دوران نزد ایشان مشغول به تمرین شدند که آقایان ناطقی (محصل مدرسه نظام) و استوار زنگنه پور از جمله این افراد بودند.
در همین سالها در بعضی از شهرهای ایران جوانان به این ورزش آشنا شدند برای مثال درمشهد منوچهر مهران و حسین بنایی و چند نفر دیگر نزد یک نفر آلمانی مهندس برق به تمرین این فن مشغول بودند.
بوکس در ایران پس از فعالیتی 34 ساله با پیروزی انقلاب دچار وقفه شد این رشته پس از ده سال بار دیگر راه اندازی شد و بدلیل ابهامات ایجاد شده و عدم تفاوتی که در جامعه بین بوکس حرفهای و آماتور وجود داشت این رشته جایگاه گذشته خود را بدست نیاورد و در این میان مسائل شرعی و برخی اظهارات در این زمینه بر ابهامات افزود و ذهنیتهای منفی نسبت به بوکس ایجاد کرد.

دینگ زنگ مسابقه به صدا درامد.
زمان مسابقه بوکس
در کلیه مسابقات جهانی و المپیک و دیگر مسابقات رسمی وقت مسابقه سه دوره (روند) سه دقیقه ای تعیین شده که بین هر روند یک دقیقه استراحت خواهد بود. در مسابقات دو جانبه تعداد دوره ها به همین ترتیب خواهد بود .لیکن در صورت توافق طرفین می توان در 4 دوره 3 دقیقه ای یا 6 دوره 2 دقیقهای مسابقه را انجام داد . هر شرکت کننده مجاز است یکنفر کمک و یک نفر دستیار داشته باشد که او را هنگام استراحت بین هر روند تر و خشک کند.

ابعاد و اندازه رینگ بوکس و دیگر لوازم آن

رینگ در تمام مسابقات باید به شرح ذیل باشد :1- اندازه رینگ بوکس حداقل 4٫90 متر در 4٫90 مترو حداکثر 6٫10 در 6٫10 متر مربع است . 2- کف رینگ باید مسطح و محکم و اقلا 50 سانتیمتر ار لبه خارجی طنابها به بیرون ادامه داشته باشد. 3- کف رینگ باید با نمد یا لاستیکی به قطر حداقل 1٫50 و حداکثر 1٫90 سانت پوشیده شود و روی آن پارچه برزنتی محکمی بطوریکه نمد یا لاستیک و تمام سطح رینگ را بپوشاند کشیده شود . 4- سه رشته طناب اطراف رینگ به ضخامت حداقل سه سانتیمتر و حداکثر 5 سانتیمتر باید کشیده شود بطوریکه فاصله طنابها از کف رینگ به ترتیب 40 و 80 و 130 سانتیمتر باشد. طنابها باید در هر سمت در محل متساوی با پارچه ای به عرض 3 الی 4 سانتیمتر متصل باشد.
دستکشها :
دستکشهای مسابقه هر یک باید به وزن 8 اونس ) 227 گرم باشد بطوری که وزن چرم روکش دستکشها و محتویات آن مساوی باشد ) با 4 اونس روکش چرمی و 4 اونس محتویات آن ) البته در تمرینات از دسکشهای 12 و 14 و 16 اونس استفاده می شود . محتویات داخل دستکش نباید جابجا و روی چرم روکش دستکش بریدگی داشته باشد . بند دستکشها باید بدون سر فلزی و در پشت مچ دست بسته شود .
بانداژها :
باندازها باید از نوعی که در پانسمان زخم به کار می رود بطول 2٫5 متر و عرض 4٫5 سانتیمتر استعمال شود .لیکن در مورد باندازهای زخیمتر برای هر دست فقط 2 متر مجاز می باشد .
لباس شرکت کننده :
کفش یا پوتین سبک و بدون هیچ پاشنه ای – شلوار کوتاه که تا نیمه ران برسد و زیر پیراهن رکابی که سینه و پشت را بپوشاند و در صورتیکه پیراهن و شلوار یکرنگ باشد در کمر باید توسط باندی از رنگ دیگر مجز ا باشد. تبصره :1- منظور از کمر خط تصوری است که از ناف تا بالای لگن خاصره می باشد . 2- استعمال کلاه محافظ دندان لاستیکی و بیزه بند کاپ دار از انواع المنیوم یا کائوچویی مجاز است 0در مسابقات آماتوری و الپیادها و جهانی اجباری می باشد ) 3- استعمال کمربندهای چرمی و سگکهای و هر نوع اشیا ممنوع است . 4- استعمال روغن وازلین و شبیه آن بصورت و تمام بدن و انواع مشکوک آن که برای حریف زیان اور است مجاز نیست . 5- استفاده شلوارهای بافتنی و انواع شلوار شنا می باشند.
لوازم رینگ :
عبارتند از 2 عدد سینی چوبی که در آن مقداری کلیفون برای کف پاها و 2 عدد چهار پایه و دو بطری آبخوری و دو لگن خاک اره و دو سطل آب و میز و صندلی کافی برای و زنگ و کرنومتر دقیقه و ثانیه شمار و یک جعبه کامل لوازم کمکهای اولیه پزشکی .
کلاه محافظ :
برای جلوگیری از صدماتی که به سر و صورت وارد شده و در برخی موارد بسیار خطرناک بوکسورها موظفند در مسابقات و تمرینات از کلاه محافظ استفاده نمایند . این نوع کلاهها که توسط شرکتهای مختلف ساخته می شود برخی از سر و دماغ و دهن و گوشها و گونه ها محافظت می کنند و برخی دیگر فقط ناحیه سر و گوش و گونه ها را می پوشانند که انتخاب نوع کلاه با کمیته برگذاری مسابقات است که قبلا تصمیم گیری می نماید.

چندتا از مفاهیم ورزش بوکس

جب : پر کاربرد ترین ضربه مشت در این رشته ورزشی هست که به وسیله دست پیشرو (دستی که سمت پایی که جلو تر قرار داره هست) مشتی به سمت چانه حریف روانه میشه.
کراس : این مشت با دست غالب پرتاب میشه و با قدرت زیادی همراه هست. با چرخش کوچکی در ناحیه تاب گشت همراه هست.
آپرکات : مشتی که از فاصله نزدیک و از پایین به سمت چانه حریف روانه میشه.
هوک : ضربه مشتی که از طرفین به سمت صورت حریف وارد میشه و با توجه به معنی کلمه هوک که به معنی قلاب هست، حرکت آرنج ها در این ضربه به صورت قلاب در میاد.
ساتپو : وقتیه که یه مبارز چپ دست در مقابل یک مبارز راست دست قرار میگیره و دو مبارز مجبورند فرم ایستادنشون رو به کل تغییر بدن.
مبارز داخلی و خارجی :یه مبارز خارجی سعی میکند فاصله خودش را با حریف حفظ کند تا در موقعیت مناسب از جب استفاده کند در صورتی که یه مبارز داخلی نزدیک به حریفش کار میکند و فنی مثل آپرکات رو بیشتر ترجیه میدهد.

قوانین ورزش بوکس

بوکس نیز مانند تمامی ورزشها دارای قوانینی است که البته در اکثر ورزشها این قوانین پیچیده نیست و بوکس هم از این قاعده مستثنی نیست. در ورزش بوکس قوانین به دو دسته مسابقات و عمومی تقسیم می شوند. قوانین عمومی مانند نحوه ایستادن ، نحوه مشت زدن و … می باشد و قوانین مسابقات مربوط به وزن کشی

و … می باشد.

رینگ بوکس:

محل بوکس که رینگ نام دارد. محل بوکس از داخل طناب ها 6٫10 × 6٫10 متر مساوی با 20 ×20 فوت و از خارج 8 × 8 متر مساوی با 26 × 26 فوت می باشد. گوشه ها بایستی بخوبی (در قدیم با پارچه و پنبه)توسط تشکهای مخصوص پوشیده شود. محوطه از چهار طرف توسط 4 طناب پوشیده شده که قطر طنابها یک اینچ و روی آن توسط پارچه نرمی یا لاستیک پوشانده می شود.
فواصل طناب ها از کف محوطه به ترتیب 30 , 60 , 90 , 120 سانتی متر می باشد. کف محوطه بوکس بایستی با تشک به ضخامت 5 سانتی متر و روی تشک را نیز با برزنت محکم پوشیده شده و توسط طناب به کف محوطه بسته می شود. . ارتفاع کف رینگ 91 الی 122 سانتیمتر بالا تر از سطح زمین می باشد .
رینگ مشت زنی در مرکز سالن مستقر می شود به گونه ای که امکان دید از تمام جهت به داخل آن وجود داشته باشد . تعداد جمعیت تماشاچی در مسابقات به حساسیت مسابقه و امکانات سالن بستگی دارد.

نحوه برد و باخت در مسابقات بوکس

به دو طریق بوکسور برنده تعیین می گردد :
الف) برد با امتیاز :
هر دو بوکسور قبل از شروع مسابقه طبق مقررات دارای 20 امتیاز هستند . بر مبنای ضربات خورده شده که مجموع آنها را بر 3 تقسیم کرده و حاصل آنرا از 20 کم کرده و در ورقه داوری ثبت می نمایند . مثلا ( بوکسور برنده 20 و بازنده 18 ) یعنی بوکسور بازنده 6 ضربه از حریف دریافت کرده و هیچگونه ضربه ای نخورده است. اگر بوکسور بازنده نیز ضرباتی زده باشد این محاسبه پس از کسر ضربات انجام خواهد شد. این محاسبه در یک دقیقه وقت استراحت توسط داوران کنار انجام میشود.(داور وسط حق دادن امتیاز کتبی را ندارد)
ب) برد با ضربه فنی :
به طور معمول هر گاه بر اثر ضربه ای بجز دو کف پای بوکسور جای دیگر او مانند لگن و دست و زانو و غیره با کف رینگ تماس بگیرد ( با لیز خوردن اشتباه نشود ) یا روی طناب بی حال افتاده و یا تلو تلو خورده به زمین بیفتد داور باید به او 10 ثانیه فرصت بدهد و این اوقات را با شمردن بلند و انگستان به بوکسور تفهیم کند.
هرگاه بوکسور تا قبل از رسیدن به شماره 8 آمادگی خود را اعلام کند و داور تشخیص دهد که او سرحال و آماده مبارزه است دیگر از گفتن شماره 9 و 10 خودداری کرده و با گفتن کلمه بوکس مبارزه را مجددا آغاز می نماید. هرگاه بوکسور در شمارش 8 اعلام آمادگی کند ولی این اعلام از روی غیرت و به توصیه دوستان و تماشاگران باشد ولی قدرت و توان حفظ تعادل خود را نداشته باشد داور به شمارش ادامه داده و او را ناک اوت محسوب می کند . در اینگونه مواقع ریفری باید با صدای بلند نوع ناک اوت و جلوگیری از ادامه بازی او را با کلمات بین المللی اعلام کند.